Een Theater voor Vulkanen 
op het Jonas Daniel Meierplein

De held was een jaar of twintig en slenterde
met zijn toenmalige vriendin op een zomer-
avond doelloos door Veneti‘, twee verd-
waalde motormuizen zonder slaapplaats.
Dingen gebeuren meestal zonder dat je er 
erg in hebt, de straat wordt plein en er 
ontrolt zich een scene uit een film. Ook
daar die keer, de meeste toeristen zijn 
naar hun hotel, de bewoners zijn uit hun
huizen gekomen, kinderen spelen op 
straat. Er is een klein maar gezellig terras
en op het plein staat een podium. Het is
feest, er wordt gelachen, de glazen gaan
in het rond en de voorstelling begint. 
Het theater is het plein uit mijn geheugen,
het is een locatie voor een verzameling 
gebeurtenissen, indrukken, ervaringen 
en gedachten constructies.